ເພດຊາຍ ພົບອັດຕາຕິດເຊື້ອສູງກວ່າ ດ້ວຍຈຳນວນ 1,399 ກໍລະນີ (59.2%), ສ່ວນເພດຍິງມີ 965 ກໍລະນີ (40.8%).
ປະເດັນທີ່ໜ້າເປັນຫ່ວງທີ່ສຸດແມ່ນກຸ່ມໄວໜຸ່ມອາຍຸ 20–39 ປີ ພົບການຕິດເຊື້ອສູງເຖິງ 1,844 ກໍລະນີ (ກວມເອົາ >77%) ໂດຍສະເພາະກຸ່ມອາຍຸ 25–29 ປີ ພົບຫຼາຍທີ່ສຸດເຖິງ 551 ກໍລະນີ, ສ່ວນກຸ່ມເຍົາວະຊົນຍິງ (15–19 ປີ) ພົບເພດຍິງ (170 ກໍລະນີ) ສູງກວ່າເພດຊາຍ (63 ກໍລະນີ) ຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ, ນອກຈາກນີ້ ກຸ່ມ 50 ປີຂຶ້ນໄປ ຍັງພົບ 142 ກໍລະນີ ແລະ ກຸ່ມ 0–4 ປີ ພົບ 29 ກໍລະນີ ເຊິ່ງເນັ້ນໃຫ້ເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງການປ້ອງກັນການສົ່ງເຊື້ອຈາກແມ່ສູ່ລູກ.
ສະພາບການດັ່ງກ່າວໄດ້ສົ່ງຜົນກະທົບຢ່າງຮຸນແຮງໃນ 3 ມິຕິຫຼັກ:
ດ້ານເສດຖະກິດ ແລະ ແຮງງານ: ເຮັດໃຫ້ສູນເສຍກຳລັງແຮງງານຫຼັກ ແລະ ປະສິດທິພາບການເຮັດວຽກຫຼຸດລົງ ເພາະຜູ້ຕິດເຊື້ອສ່ວນໃຫຍ່ຢູ່ໃນໄວສ້າງຕົວ ເຊິ່ງຖ້າເຂົ້າບໍ່ເຖິງການປິ່ນປົວທັນເວລາ ຈະສົ່ງຜົນໃຫ້ສຸຂະພາບອ່ອນເພຍ ແລະ ສູນເສຍລາຍໄດ້.
ດ້ານສາທາລະນະສຸກ ແລະ ງົບປະມານ: ເພີ່ມພາລະຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການຈັດຊື້ຢາຕ້ານໄວຣັດ (ART), ຢາ PrEP, ຖົງຢາງອະນາໄມ, ການຕິດຕາມທາງຫ້ອງວິເຄາະ, ພ້ອມທັງເພີ່ມພາລະໃຫ້ບຸກຄະລາກອນທາງການແພດໃນການຕິດຕາມ ແລະ ໃຫ້ຄຳປຶກສາໄລຍະຍາວ.
ດ້ານຄອບຄົວ ແລະ ສັງຄົມ: ເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຂາດລາຍໄດ້ ແລະ ຕ້ອງແບກຮັບຄ່າເບິ່ງແຍງ, ເພີ່ມຄວາມສ່ຽງການສົ່ງເຊື້ອຈາກແມ່ສູ່ລູກໃນກຸ່ມເຍົາວະຊົນຍິງທີ່ຖືພາໂດຍບໍ່ໄດ້ກວດຫາເຊື້ອ, ພ້ອມທັງບັນຫາການຕີຕາ ແລະ ຈຳແນກໃນສັງຄົມ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຕິດເຊື້ອບໍ່ກ້າເຂົ້າເຖິງການບໍລິການທາງການແພດ.
ເພື່ອຮັບມືກັບວິກິດນີ້, ພາກສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງຕ້ອງເລ່ງຍົກລະດັບການໃຫ້ຄວາມຮູ້ດ້ານສຸຂະພາບທາງເພດໃນກຸ່ມເຍົາວະຊົນ ແລະ ໄວໜຸ່ມ, ເພີ່ມການເຂົ້າເຖິງຢາ PrEP ແລະ ການກວດເຊື້ອຟຣີຢ່າງທົ່ວເຖິງ, ພ້ອມທັງລຶບລ້າງການຕີຕາໃນສັງຄົມ ເພື່ອດຶງຜູ້ຕິດເຊື້ອເຂົ້າສູ່ລະບົບການປິ່ນປົວໃຫ້ໄວທີ່ສຸດ ເພື່ອຮັກສາກຳລັງແຮງງານ ແລະ ອະນາຄົດຂອງຊາດໄວ້.
ທີ່ມາ: ສູນຕ້ານເອດ ແລະ ພຕພ
