ເພາະທຸກໆ ຊີວິດມີຄ່າ ແລະ ທຸກໆ ຄວາມຮູ້ສຶກສົມຄວນໄດ້ຮັບການຮັບຟັງ. ທຸກໆ ວັນທີ 10 ກັນຍາ ຂອງທຸກໆ ປີ ໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນ “ວັນປ້ອງກັນການຂ້າຕົວຕາຍສາກົນ” ໂດຍສະມາຄົມຮ່ວມມືປ້ອງກັນການຂ້າຕົວຕາຍສາກົນ (IASP) ຮ່ວມກັບ ອົງການອະນາໄມໂລກ (WHO) ເພື່ອຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທຸກພາກສ່ວນໃນສັງຄົມ ຫັນມາຮ່ວມມືກັນຢ່າງຈິງຈັງ ໃນການເບິ່ງແຍງສຸຂະພາບຈິດ.
ຂໍ້ມູນລ່າສຸດຈາກ ອົງການອະນາໄມໂລກ (WHO) ລະບຸວ່າ ໃນແຕ່ລະປີມີຜູ້ເສຍຊີວິດຈາກການຂ້າຕົວຕາຍຫຼາຍກວ່າ 720,000 ຄົນ ໃນທົ່ວໂລກ (ໃນນັ້ນ ການເສຍຊີວິດ ຂອງໄວໜຸ່ມອາຍຸ 15-29 ປີ, ຕິດຢູ່ໃນອັນດັບ 3). ແຕ່ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດແມ່ນ: ຄວາມສູນເສຍເຫຼົ່ານີ້ “ສາມາດປ້ອງກັນໄດ້” ຫາກສັງຄົມເຮົາເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເປີດໃຈຮັບຟັງກັນ, ເຫັນອົກເຫັນໃຈກັນ ແລະ ຫຼຸດການບູລີ້ ທີ່ເຮັດໃຫ້ອີກຝ່າຍອັບອາຍ ແລະອື່ນໆ.
ຂໍ້ສຳຄັນ ທີ່ທຸກຄົນສາມາດຊ່ວຍໄດ້:
1. ລອງສັງເກດ (Observe): ສັງເກດສັນຍານເຕືອນຈາກຄົນອ້ອມຂ້າງ ເຊັ່ນ: ການແຍກໂຕ, ທໍ້ຖອຍ, ຫຼື ໂພສຂໍ້ຄວາມທີ່ສະແດງເຖິງຄວາມສິ້ນຫວັງ.
2 . ຮັບຟັງຢ່າງເຂົ້າໃຈ (Listen without judgment): ເປີດໂອກາດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າໄດ້ລະບາຍ ໂດຍບໍ່ຟ້າວຕັດສິນ, ບໍ່ໃຫ້ຄຳແນະນຳທີ່ກົດດັນ, ແຕ່ເນັ້ນການຮັບຟັງດ້ວຍຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ.
3 . ສົ່ງຕໍ່ການຊ່ວຍເຫຼືອ (Connect): ແນະນຳ ແລະ ພາໄປພົບແພດຊ່ຽວຊານ, ນັກຈິດຕະວິທະຍາ, ຫຼື ຜູ້ທີ່ສາມາດໃຫ້ການເບິ່ງແຍງຢ່າງຖືກວິທີ.
ຖ້າເຈົ້າ ກຳລັງຮູ້ສຶກທໍ້ຖອຍ, ໂດດດ່ຽວ, ຫຼື ຕ້ອງການຄົນຮັບຟັງ… ຂໍໃຫ້ຮູ້ໄວ້ວ່າ “ທ່ານບໍ່ໄດ້ຢູ່ຄົນດຽວ”. ການເອີ່ຍປາກຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ ບໍ່ແມ່ນຄວາມອ່ອນແອ, ແຕ່ແມ່ນກ້າວທຳອິດຂອງຄວາມເຂັ້ມແຂງ.
ມາຮ່ວມກັນເປັນແສງສະຫວ່າງ, ປ່ຽນມຸມມອງ ແລະ ສົ່ງຕໍ່ຄວາມຫວັງໃຫ້ກັນ ແລະ ກັນດີກ່ອນ! ເພາະການຂ້າຕົວຕາຍ ບໍ່ແມ່ນທາງອອກ, ບັນຫາບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບເຮົາຕະຫຼອດໄປ, ແຕ່ຊີວິດຂອງເຮົາ ສິ້ນສຸດລົງພຽງຄັ້ງດຽວເທົ່ານັ້ນ, ຈົ່ງເລືອກແກ້ໄຂບັນຫາ ບໍ່ແມ່ນການຢຸດຫາຍໃຈ
