ເນື່ອງໃນໂອກາດ “ວັນຊ້າງໂລກ” ວັນທີ 12 ສິງຫາ ຂອງທຸກປີ ທີ່ວຽນມາບັນຈົບອີກຄັ້ງ, ມັນໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພວກເຮົາຊາວລາວທຸກຄົນ ຕ້ອງກັບຄືນມາ ເບິ່ງສະຖານະການຂອງຊ້າງໃນປະເທດເຮົາຢ່າງຈິງຈັງ. ປະເທດລາວ ເຄີຍຖືກຂະໜານນາມວ່າ “ດິນແດນລ້ານຊ້າງ” ເຊິ່ງໃນອະດີດເຄີຍມີຊ້າງ ເປັນຈໍານວນຫຼາຍ ທີ່ອາໄສຢູ່ຕາມທຳມະຊາດຢ່າງອຸດົມສົມບູນ. ພາບໃນອະດີດນັ້ນ ອາດກາຍເປັນພຽງຕຳນານ ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ຮີບຮ້ອນແກ້ໄຂສະຖານະການອັນຮີບດ່ວນຂອງຊ້າງ ໃນປັດຈຸບັນ.
ອີງຕາມຂໍ້ມູນອ້າງອີງຈາກ ອົງການກອງທຶນອະນຸລັກທຳມະຊາດໂລກ (WWF) ປະຈຳລາວ ຮ່ວມກັບລາຍງານຂອງກະຊວງກະສິກຳ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ ລະບຸວ່າ: ປັດຈຸບັນ ປະຊາກອນຊ້າງໃນລາວພວມປະເຊີນກັບວິກິດການຫຼຸດລົງຢ່າງໜ້າເປັນຫ່ວງ. ຄາດຄະເນວ່າ ທົ່ວປະເທດເຫຼືອຊ້າງປ່າພຽງປະມານ 300-400 ເຊືອກ ແລະ ຊ້າງບ້ານ (ຊ້າງລ້ຽງ) ອີກປະມານ 400 ເຊືອກ ເທົ່ານັ້ນ. ໄພຂົ່ມຂູ່ຕົ້ນຕໍແມ່ນມາຈາກການສູນເສຍຖິ່ນທີ່ຢູ່ອາໄສ ຍ້ອນການບຸກລຸກປ່າໄມ້ ແລະ ການຂະຫຍາຍພື້ນທີ່ກະສິກຳ ເຊິ່ງນຳໄປສູ່ຂໍ້ຂັດແຍ່ງລະຫວ່າງຄົນກັບຊ້າງ (Human-Elephant Conflict). ນອກຈາກນີ້, ບັນຫາອັດຕາການເກີດໃໝ່ຂອງຊ້າງທີ່ຕ່ຳຫຼາຍ ກໍຍິ່ງຊ້ຳເຕີມໃຫ້ສະຖານະການຂອງຊ້າງລາວຕົກຢູ່ໃນພາວະສ່ຽງຕໍ່ການສູນພັນ.
ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄວາມພະຍາຍາມໃນການກອບກູ້ຊ້າງລາວຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ໄປ ໂດຍສະເພາະຢູ່ແຂວງໄຊຍະບູລີ ເຊິ່ງນອກຈາກຈະມີການຈັດ “ງານບຸນຊ້າງ” ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນທຸກໆປີ ເພື່ອສືບສານວັດທະນະທຳວິຖີຊີວິດຄວານຊ້າງແລ້ວ, ແຂວງນີ້ຍັງເປັນທີ່ຕັ້ງຂອງ ສູນອະນຸລັກຊ້າງ (Elephant Conservation Center – ECC). ສູນແຫ່ງນີ້ ໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຫວັງສຳຄັນລະດັບຊາດ ໃນການຊ່ວຍເຫຼືອ, ປິ່ນປົວສຸຂະພາບຊ້າງ, ຟື້ນຟູພຶດຕິກຳທາງທຳມະຊາດ ພ້ອມທັງດຳເນີນໂຄງການຂະຫຍາຍພັນຊ້າງ ເພື່ອເປົ້າໝາຍໃນການປ່ອຍພວກເຂົາກັບຄືນສູ່ຜືນປ່າທຳມະຊາດຢ່າງປອດໄພ.
ເນື່ອງໃນວັນຊ້າງໂລກນີ້ ຂໍເຊີນຊວນທຸກພາກສ່ວນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນພາກລັດ, ເອກະຊົນ ອົງການຈັດຕັ້ງທາງສັງຄົມ ແລະ ສາກົນ ແລະ ປະຊາຊົນລາວທຸກທົ່ວໜ້າ ໃຫ້ຮ່ວມມືກັນຢ່າງຈິງຈັງ ສະໜັບສະໜູນວຽກງານການອະນຸລັກຊ້າງ, ປົກປ້ອງປ່າໄມ້ເຊິ່ງເປັນບ້ານຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຢຸດຕິການລ່າສັດປ່າ. ເພາະການຮັກສາຊ້າງ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການຊ່ວຍເຫຼືອສັດ, ແຕ່ມັນຄືການປົກປ້ອງ “ຈິດວິນຍານ” ແລະ ເອກະລັກຂອງດິນແດນລ້ານຊ້າງ ບໍ່ໃຫ້ສູນຫາຍໄປຕະຫຼອດການ.
