ມີຄວາມຫວັງໃໝ່ເກີດຂຶ້ນສຳລັບລີງມາກາກຫຼາຍໂຕທີ່ເຄີຍຖືກນຳໃຊ້ໃນການທົດລອງທາງວິທະຍາສາດຢູ່ສະຫະລັດອາເມລິກາ ລີງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ໃຊ້ຊີວິດເກືອບທຸກຊ່ວງເວລາຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຄົ້ນຄວ້າ ທີ່ຖືກກຳນົດດ້ວຍຄວາມຄຽດຈາກການຖືກກັກຂັງ ຄວາມບໍ່ສະບາຍຈາກການຖືກຈັບຕ້ອງ ແລະ ການຖືກທົດລອງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.
ຕອນນີ້ ມີຄວາມຫວັງໃໝ່ວ່າພວກມັນຈະໄດ້ສຳຜັດກັບຄວາມງຽບສະຫງົບ ຄວາມໂລ່ງໃຈເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນຊີວິດ. ລາຍງານຫຼ້າສຸດຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ: CDC (ສູນຄວບຄຸມ ແລະ ປ້ອງກັນພະຍາດ) ກຳລັງດຳເນີນການເພື່ອຍົກເລີກການນຳໃຊ້ລີງມາກາກໃນການທົດລອງຫ້ອງທົດລອງຂອງຕົນ ທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄຸ້ມຄອງຂອງຕົນ (ເຊິ່ງມີປະມານ 200 ໂຕ) ໂດຍຈະໃຫ້ສຳເລັດພາຍໃນທ້າຍປີນີ້. ການຕັດສິນໃຈນີ້ເຮັດໃຫ້ເກີດການໂຕ້ວາທີຢ່າງຮຸນແຮງໃນວົງການວິທະຍາສາດ:
1. ນັກວິທະຍາສາດບາງຄົນ: ເຕືອນວ່າການຂາດຕົວແບບລີງອາດເຮັດໃຫ້ຄວາມກ້າວໜ້າທາງການແພດຊ້າລົງ.
2. ຝ່າຍຄັດຄ້ານ: ໂຕ້ຖຽງວ່າມັນເຖິງເວລາແລ້ວ ແລະ ວິທີການທົດສອບທີ່ທັນສະໄໝ (ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບມະນຸດຫຼາຍຂຶ້ນ) ແມ່ນມີຈັນຍາບັນ ປອດໄພ ແລະ ຖືກຕ້ອງກວ່າ.
ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດບໍ່ແມ່ນການໂຕ້ຖຽງດ້ານນະໂຍບາຍ ແຕ່ແມ່ນ: ລີງມາກາກເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ເລືອກທີ່ຈະມາຮັບບົດບາດໃນການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ພວກມັນບໍ່ເຂົ້າໃຈເຖິງຂັ້ນຕອນ ສຽງດັງ ຫຼື ຄວາມຄຽດທີ່ຕ້ອງພົບພໍ້ໃນແຕ່ລະວັນ ຫຼັງຈາກໃຊ້ຊີວິດທັງໝົດເພື່ອຮັບໃຊ້ວິທະຍາສາດ ພວກມັນອາດຈະໄດ້ເຂົ້າສູ່ໄລຍະໃໝ່ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພື້ນທີ່ຄວາມສະຫງົບ ແລະ ກຽດສັກສີຊີວິດທີ່ບໍ່ຖືກກຳນົດດ້ວຍການທົດລອງອີກຕໍ່ໄປ.
ເຫດການນີ້ເຕືອນໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ຄວາມກ້າວໜ້າທາງວິທະຍາສາດ ແລະ ຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈສາມາດຢູ່ຮ່ວມກັນໄດ້. ພວກເຮົາສາມາດສ້າງສິ່ງໃໝ່ໆໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງລືມສິ່ງມີຊີວິດທີ່ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຮົາບັນລຸເປົ້າໝາຍ.
ທີ່ມາ: Educated Minds
