(5 ພຶດສະພາ 2026, ແຂວງບໍ່ແກ້ວ) ຢາງພາລາຖືເປັນພືດເສດຖະກິດຫຼັກຂອງແຂວງບໍ່ແກ້ວ ທີ່ມີເນື້ອທີ່ການປູກຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຊາວກະສິກອນຍັງປະເຊີນກັບບັນຫາການຂາດອຳນາດຕໍ່ລອງ ແລະ ຄວາມຜັນຜວນຂອງລາຄາຕະຫຼາດ ທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ລາຍໄດ້ຕົວຈິງ.
1. ສະຖິຕິເນື້ອທີ່ການປູກໃນປັດຈຸບັນ
ອີງຕາມຂໍ້ມູນການສຳຫຼວດຕົວຈິງ, ເນື້ອທີ່ການປູກຢາງພາລາພາຍໃນແຂວງແບ່ງອອກເປັນ:
ເນື້ອທີ່ເປີດໜ້າຢາງ (ປາດແລ້ວ): ປະມານ 15,000-20,000 ເຮັກຕາ, ເຊິ່ງສ່ວນໃຫຍ່ເປັນຕົ້ນຢາງທີ່ມີອາຍຸ 7-10 ປີ.
ເນື້ອທີ່ກຳລັງບົວລະບັດ (ຍັງບໍ່ທັນປາດ): ມີປະມານ 10,000-12,000 ເຮັກຕາ.
2. ສາເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ລາຄາຢາງບໍ່ມີສະຖຽນລະພາບ
ມີຫຼາຍປັດໄຈທີ່ກົດດັນໃຫ້ລາຄາຢາງພາຍໃນແຂວງບໍ່ແກ້ວຜັນຜວນ ແລະ ບໍ່ເປັນທຳຕໍ່ຜູ້ຜະລິດ:
ການຜູກຂາດດ້ານລາຄາ: ຜ່ານຮູບແບບການລົງທຶນ 2+3 (ປະຊາຊົນມີດິນ+ບໍລິສັດມີທຶນ) ເຮັດໃຫ້ຊາວກະສິກອນຕ້ອງຂາຍຜົນຜະລິດໃຫ້ບໍລິສັດຄູ່ສັນຍາໃນລາຄາທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ຝ່າຍດຽວ.
ຂາດໂຮງງານປຸງແຕ່ງທັນສະໄໝ: ຢາງສ່ວນໃຫຍ່ຖືກຂາຍເປັນ “ຢາງກ້ອນຖ້ວຍ” ເຊິ່ງມີມູນຄ່າຕ່ຳ ການບໍ່ມີໂຮງງານປຸງແຕ່ງຂັ້ນສູງພາຍໃນແຂວງ ເຮັດໃຫ້ຕ້ອງສົ່ງອອກວັດຖຸດິບໄປປະເທດເພື່ອນບ້ານ (ໂດຍສະເພາະຈີນ) ທີ່ເປັນຜູ້ກຳນົດລາຄາ.
ມາດຕະຖານການວັດແທກ: ຍັງຂາດຄວາມໂປ່ງໃສໃນລະບົບຊັ່ງນ້ຳໜັກ ແລະ ການວັດແທກຄຸນນະພາບ (ຄວາມຊຸ່ມ), ເຮັດໃຫ້ຊາວກະສິກອນມັກຖືກກົດລາຄາ.
ການລວມກຸ່ມຍັງບໍ່ເຂັ້ມແຂງ: ສະມາຄົມຊາວກະສິກອນຍັງຂາດພະລັງໃນການຕໍ່ລອງ ຍ້ອນການຜະລິດ ແລະ ການຂາຍຍັງເປັນແບບຕ່າງຄົນຕ່າງເຮັດ.
3. ສະພາບລາຄາໃນປີ 2025 (ໂດຍປະມານ)
ໃນປີທີ່ຜ່ານມາ, ລາຄາຢາງພາລາມີການຂຶ້ນ-ລົງ ຕາມປັດໄຈຄ່າເງິນ ແລະ ຕະຫຼາດໂລກ:
ລາຄາສູງສຸດ: ປະມານ 18,000-22,000 ກີບ/ກິໂລ (ໃນຊ່ວງທີ່ຕະຫຼາດໂລກມີຄວາມຕ້ອງການສູງ ແລະ ເງິນກີບອ່ອນຄ່າ).
ລາຄາຕ່ຳສຸດ: ປະມານ 10,000-13,000 ກີບ/ກິໂລ (ມັກເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງຕົ້ນລະດູການ ຫຼື ຊ່ວງທີ່ມີຜົນຜະລິດລົ້ນຕະຫຼາດ).
4. ແນວທາງການແກ້ໄຂ ແລະ ຂໍ້ສະເໜີ
ເພື່ອສ້າງຄວາມຍືນຍົງໃຫ້ແກ່ຊາວກະສິກອນ, ພາກສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງຄວນເລັ່ງໃສ່:
ສ້າງຕັ້ງສະຫະກອນ: ເພື່ອລວມກຸ່ມຜູ້ປູກຢາງໃຫ້ມີອຳນາດຕໍ່ລອງສູງຂຶ້ນ ແລະ ສາມາດລວບລວມຜົນຜະລິດຂາຍໃນປະລິມານຫຼາຍ.
ສົ່ງເສີມການປຸງແຕ່ງພາຍໃນ: ປ່ຽນຈາກການຂາຍຢາງກ້ອນ ມາເປັນການຮີດແຜ່ນ ຫຼື ແປຮູບຂັ້ນຕົ້ນ ເພື່ອເພີ່ມມູນຄ່າໃຫ້ສູງຂຶ້ນຫຼາຍເທົ່າ.
ການຄຸ້ມຄອງຂອງພາກລັດ: ພະແນກອຸດສາຫະກຳ ແລະ ການຄ້າ ຕ້ອງລົງຕິດຕາມລາຄາໜ້າສວນຢ່າງໃກ້ຊິດ ແລະ ກວດສອບການຊັ່ງນ້ຳໜັກໃຫ້ມີຄວາມຍຸດຕິທຳ ເພື່ອປ້ອງກັນການເອົາລັດເອົາປຽບຈາກບໍລິສັດຜູ້ຮັບຊື້.
ທີ່ມາ: ສະຖານີວິທະຍຸ-ໂທລະພາບ ແຂວງບໍ່ແກ້ວ
