I. ການທັກທາຍ ແລະ ການຈັບມື
ໃນລະດັບສາກົນ ການຈັບມືແມ່ນມາດຕະຖານການທັກທາຍທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ:
1. ວິທີການ: ຈັບໃຫ້ມີຄວາມໝັ້ນຄົງ (ບໍ່ແໜ້ນເກີນໄປ ແລະ ບໍ່ເບົາເກີນໄປ ສົບຕາ ແລະ ຍິ້ມແຍ້ມ.
2. ຂໍ້ຄວນລະວັງ: ໃນບາງວັດທະນະທຳ (ເຊັ່ນ: ປະເທດອາຣັບ ຫຼື ບາງປະເທດໃນອາຊີ) ການຈັບມືລະຫວ່າງເພດຍິງ ແລະ ຊາຍ ອາດມີຂໍ້ຈຳກັດ. ຖ້າບໍ່ໝັ້ນໃຈ ໃຫ້ລໍຖ້າໃຫ້ອີກຝ່າຍເປັນຜູ້ຍື່ນມືມາກ່ອນ.
II. ມາລະຍາດໃນການຮັບປະທານອາຫານ
ການກິນເຂົ້າຮ່ວມກັນແມ່ນໂອກາດໃນການສ້າງສາຍສຳພັນ ແຕ່ກໍມີກົດທີ່ຄວນຈື່:
1. ການໃຊ້ຜ້າເຊັດປາກ: ເມື່ອນັ່ງລົງ ໃຫ້ວາງຜ້າເຊັດປາກໄວ້ເທິງຕັກທັນທີ. ຖ້າຈະລຸກໄປໃສຊົ່ວຄາວ ໃຫ້ວາງໄວ້ເທິງຕັ່ງ.
2. ການໃຊ້ອຸປະກອນ: ໃຫ້ເລີ່ມໃຊ້ບ່ວງ ຫຼື ສ້ອມ ຈາກ “ດ້ານນອກສຸດ” ເຂົ້າມາຫາຈານຂ້າງໃນຕາມລຳດັບຂອງອາຫານທີ່ມາກ່ອນ-ຫຼັງ.
3. ສຽງ ແລະ ການຍຳ: ຫ້າມຍຳອາຫານສຽງດັງ ຫຼື ເວລາທີ່ມີອາຫານຢູ່ໃນປາກຢ່າງເດັດຂາດ.
III. ການຕົງຕໍ່ເວລາ (Punctuality)
ໃນວັດທະນະທຳສາກົນ (ໂດຍສະເພາະຕາເວັນຕົກ, ຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ເຢຍລະມັນ) ເວລາຄືສິ່ງທີ່ມີຄ່າທີ່ສຸດ:
1. ກົດເຫຼັກ: ການໄປຮອດກ່ອນເວລາ 5-10 ນາທີ ຖືວ່າເປັນການໃຫ້ກຽດຜູ້ນັດໝາຍ.
2. ຖ້າຫາກຊ້າ: ຫາກຮູ້ຕົວວ່າຈະຊ້າເກີນ 5 ນາທີ ຕ້ອງຟ້າວແຈ້ງບອກທັນທີພ້ອມຄຳຂໍໂທດ. ການປ່ອຍໃຫ້ຄົນອື່ນລໍຖ້າໂດຍບໍ່ແຈ້ງ ຖືວ່າເປັນການເສຍມາລະຍາດຢ່າງຮຸນແຮງ.
IV. ການຮັກສາໄລຍະຫ່າງສ່ວນຕົວ…
ແຕ່ລະຄົນມີ “ພື້ນທີ່ສ່ວນຕົວ” ທີ່ບໍ່ຢາກໃຫ້ຄົນແປກໜ້າເຂົ້າມາໃກ້ເກີນໄປ:
1. ໄລຍະຫ່າງ: ຄວນຮັກສາໄລຍະຫ່າງປະມານ 1 ຫາ 1.5 ແມັດ ເວລາສົນທະນາ.
2. ການສຳຜັດ: ຫຼີກລ່ຽງການສຳຜັດຕົວ (ເຊັ່ນ: ຈັບບ່າ, ຈັບແຂນ) ຂອງຄົນທີ່ເຮົາບໍ່ສະນິດ ເພາະໃນບາງວັດທະນະທຳຖືວ່າເປັນການລ່ວງເກີນ.
V. ມາລະຍາດໃນການໃຊ້ໂທລະສັບ ແລະ ເຄື່ອງມືສື່ສານ
ໃນຍຸກປັດຈຸບັນ ເລື່ອງນີ້ກາຍເປັນມາລະຍາດພື້ນຖານ:
1. ໃນບ່ອນສາທາລະນະ: ຫຼີກລ່ຽງການເປີດລຳໂພງ ຫຼື ລົມໂທລະສັບສຽງດັງໃນຮ້ານອາຫານ, ລົດເມ ຫຼື ຫ້ອງສະໝຸດ.
2. ເວລາມີການສົນທະນາ: ເວລາທີ່ນັ່ງລົມກັບໃຜຢູ່ ບໍ່ຄວນວາງໂທລະສັບໄວ້ເທິງໂຕະອາຫານ ຫຼື ກົ້ມເບິ່ງໜ້າຈໍຕະຫຼອດເວລາ ເພາະມັນສະແດງເຖິງການບໍ່ສົນໃຈຄົນທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າ.
ເຄັດລັບເພີ່ມເຕີມ: ກົດທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງມາລະຍາດສາກົນຄື “ສັງເກດ ແລະ ປັບຕົວ”. ຖ້າທ່ານໄປປະເທດໃດໜຶ່ງ ການສຶກສາວັດທະນະທຳທ້ອງຖິ່ນນັ້ນໆ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານເປັນຄົນທີ່ມີສະເໜ່ ແລະ ໜ້າເຊື່ອຖືຫຼາຍຂຶ້ນ.
ທີ່ມາ: Emily Post Institute
