ພວກເຮົາເຄີຍຊິນກັບພາບຂອງດວງຕາເວັນ ທີ່ສ່ອງແສງມາຢ່າງອົບອຸ່ນ ແລະ ງຽບສະຫງົບໃນທຸກໆເຊົ້າ… ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວ ມັນຄື “ສັດຮ້າຍ” ທີ່ກຳລັງຮ້ອງຕະຫຼອດເວລາ.
ດວງຕາເວັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ດວງໄຟ ແຕ່ມັນຄືເຕົານິວເຄຼຍຂະໜາດມະຫາສານ ທີ່ເກີດການລະເບີດຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະ ຕໍ່ເນື່ອງ. ພະລັງງານທີ່ມັນປ່ອຍອອກມານັ້ນມະຫາສານເກີນກວ່າທີ່ມະນຸດຈະຈິນຕະນາການໄດ້.
ໂຊກດີທີ່ “ຄວາມວ່າງເປົ່າ” ຊ່ວຍຊີວິດພວກເຮົາໄວ້
ເຄີຍສົງໄສບໍ່ວ່າ ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງລະເບີດເຫຼົ່ານັ້ນ? ຄຳຕອບຄື: “ສູນຍາກາດ” (Vacuum) ໃນອະວະກາດນັ້ນເອງ. ເນື່ອງຈາກສຽງຕ້ອງອາໄສອາກາດເປັນຕົວນຳທາງ ແຕ່ລະຫວ່າງໂລກກັບດວງຕາເວັນພັດບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ. ມັນຈຶ່ງກາຍເປັນ “ກຳແພງກັນສຽງ” ທີ່ດີທີ່ສຸດໃນຈັກກະວານ.
ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນ? ຖ້າອະວະກາດມີອາກາດນຳສຽງ
ນັກວິທະຍາສາດຄິດໄລ່ໄວ້ວ່າ ຖ້າສຽງຈາກດວງຕາເວັນເດີນທາງມາເຖິງໂລກໄດ້ ມັນຈະມີຄວາມດັງເຖິງ 100–125 ເດຊີເບວ.
ລອງນຶກພາບຄວາມດັງລະດັບນີ້ເບິ່ງ:
1. ຄືກັບວ່າມີສຽງລົດໄຟແລ່ນຜ່ານຫູຕະຫຼອດ 24 ຊົ່ວໂມງ.
2. ຄືກັບວ່າມີຄົນເອົາເລື່ອຍໄຟຟ້າມາຕັດໄມ້ຢູ່ຂ້າງຫົວຕະຫຼອດເວລາ.
3. ຄືກັບວ່າເຈົ້ານັ່ງຢູ່ໜ້າລຳໂພງໃນຄອນເສີດຣັອກທີ່ບໍ່ມີວັນເລີກລາ.
“ພວກເຮົາຈະລົມກັນບໍ່ຮູ້ເລື່ອງ ນອນບໍ່ຫຼັບ ແລະ ພາຍໃນບໍ່ເທົ່າໃດມື້ ມະນຸດທຸກຄົນເທິງໂລກຈະຫູໜວກຢ່າງຖາວອນ”
ບົດສະຫຼຸບທີ່ໜ້າຄິດ
ບາງຄັ້ງ “ຄວາມມິດ” ກໍຄືຂອງຂວັນທີ່ລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດທີ່ຈັກກະວານມອບໃຫ້. ສູນຍາກາດທີ່ເບິ່ງຄືວ່າງເປົ່າ ແລະ ໜາວເຢັນນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວຄື “ເກາະປ້ອງກັນ” ທີ່ເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂອງພວກເຮົາຢູ່ລອດ ແລະ ມີຄວາມສຸກໄດ້ໃນທຸກມື້ນີ້.
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: NASA
