ທາງຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ຂອງຟີລິບປິນ ມີເດັກຊາຍອາຍຸ 12 ປີ ຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ຣາບ (Ralph). ທຸກໆເຊົ້າທີ່ລາວຍ່າງທາງໄປໂຮງຮຽນ ລາວໄດ້ສ້າງຄວາມປະຫຼາດໃຈ ແລະ ເປັນພາບທີ່ສະທ້ອນເຖິງຄວາມມານະພະຍາຍາມທີ່ເກີນຂີດຈຳກັດຂອງມະນຸດ: ຣາບຍ່າງດ້ວຍມືທັງສອງເບື້ອງຂອງລາວ.
ຣາບ ເກີດມາພ້ອມກັບຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງຮ່າງກາຍທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຫົວເຂົ່າ ເຮັດໃຫ້ລາວບໍ່ສາມາດຍ່າງໄດ້ຄືກັບເດັກນ້ອຍຄົນອື່ນໆ. ແຕ່ແທນທີ່ຈະຍອມຈຳນົນຕໍ່ໂຊກຊະຕາ ລາວໄດ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະໃຊ້ພະລັງຈາກລຳແຂນ ແລະ ໃຊ້ນິ້ວມືພຽງ 3 ນິ້ວໃນມືເບື້ອງຂວາ ເພື່ອຊ່ວຍໃນການຊົງຕົວ ແລະ ເຄື່ອນໄຫວ. ລາວປັບຕົວເຂົ້າກັບໂລກທີ່ໂຫດຮ້າຍນີ້ດ້ວຍວິທີການຂອງຕົນເອງຢ່າງເປັນທຳມະຊາດ. ເສັ້ນທາງທີ່ບໍ່ໄດ້ປູດ້ວຍກີບດອກໄມ້: ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາທີ່ຜ່ານມາ ຣາບ ບໍ່ໄດ້ປະເຊີນພຽງແຕ່ຄວາມລຳບາກທາງກາຍເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ລາວຍັງຕ້ອງຜ່ານຜ່າ:
1. ສຽງເຍາະເຍີ້ຍ: ຈາກຜູ້ຄົນທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈໃນຄວາມແຕກຕ່າງ.
2. ຄວາມຂັດສົນ: ຖານະທາງຄອບຄົວທີ່ຍາກຈົນ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍອຸປະສັກ.
3. ຄວາມທໍ້ຖອຍ: ໃນວັນທີ່ຮ່າງກາຍອ່ອນແຮງ ແລະ ເມື່ອຍລ້າ.
ແຕ່ເຖິງຈະຍາກລຳບາກພຽງໃດ ຣາບ ບໍ່ເຄີຍຄິດທີ່ຈະຢຸດໄປໂຮງຮຽນ. ໃນທຸກໆບາດກ້າວທີ່ລາວໃຊ້ແຂນຍັນພື້ນດິນນັ້ນ ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການເຄື່ອນທີ່ ແຕ່ມັນຄືການຂັບເຄື່ອນຄວາມຝັນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່. ຣາບ ໃຝ່ຝັນຢາກເປັນ “ທະນາຍຄວາມ” ໃນອະນາຄົດ ເພື່ອຈະໄດ້ໃຊ້ຄວາມຮູ້ມາປົກປ້ອງຄວາມຍຸຕິທຳ.
ພະລັງແຫ່ງຄວາມຮັກ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນ: ເບື້ອງຫຼັງຄວາມເຂັ້ມແຂງນີ້ ຄືຄວາມຮັກອັນມະຫາສານຈາກແມ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍປະລະລາວ ພ້ອມກັບໂອກາດຈາກທຶນການສຶກສາຂອງລັດຖະບານທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ຄວາມເມດຕາຈາກທະນາຍຄວາມຄົນໜຶ່ງທີ່ເຫັນຄຸນຄ່າໃນຕົວລາວ. ແຮງຊ່ວຍເຫຼືອເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ກາຍເປັນ “ຂາ” ທີ່ແຂງແຮງໃຫ້ ຣາຟ ກ້າວໄປຂ້າງໜ້າຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ.
“ເລື່ອງລາວຂອງ ຣາບ ບໍ່ໄດ້ບອກໃຫ້ພວກເຮົາເບິ່ງໃນສິ່ງທີ່ລາວຂາດຫາຍໄປ ແຕ່ມັນເຕືອນໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນວ່າ ມະນຸດເຮົາສາມາດເຮັດສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ ຖ້າພວກເຮົາມີຄວາມມຸ່ງໝັ້ນທີ່ບໍ່ຍອມພ່າຍແພ້ ແລະ ມີມືທີ່ພ້ອມຈະຈັບຍື່ນໂອກາດໃຫ້ແກ່ກັນ.”
ທີ່ມາ: GMA News Online
