ພາຂວັນ ເປັນອົງປະກອບສຳຄັນໃນພິທີບາສີ-ສູ່ຂວັນຂອງຄົນລາວ ບໍ່ໄດ້ມີພຽງຄວາມງາມຈາກດອກໄມ້ ແລະ ເຄື່ອງມຸງຄຸນ ແຕ່ຍັງສະທ້ອນເຖິງສັດທາ, ພູມປັນຍາ, ສິລະປະ ແລະ ຮີດຄອງທີ່ຖ່າຍທອດຈາກຮຸ່ນສູ່ຮຸ່ນ.
ຈຸດເດັ່ນຄື “ໝາກເບັງ” ທີ່ມັກຈັດຢູ່ໃຈກາງພາຂວັນ ໂດຍນຳໃບຕອງກ້ວຍມາຈີບ ແລະ ຫຍິບຊ້ອນເປັນຊັ້ນ ກ່ອນປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້, ໃບໄມ້ ແລະ ວັດຖຸມຸງຄຸນ. ຄວາມປານີດນີ້ສະທ້ອນທັງຝີມື ແລະ ພູມປັນຍາຂອງຜູ້ຈັດເຮັດ.
ດອກໄມ້ທີ່ນຳມາໃຊ້ ເຊັ່ນ ດອກຈຳປາ, ດອກດາວເຮືອງ, ດອກຄູນ ແລະ ດອກຮັກ ກໍມີຄວາມໝາຍຕາມຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຮີດຄອງຂອງແຕ່ລະທ້ອງຖິ່ນ. ສ່ວນເຄື່ອງປະກອບອື່ນໆ ອາດມີ ໄກ່ຂວັນ, ໄຂ່ຂວັນ, ເຂົ້າ, ໝາກໄມ້, ຂັນຫ້າ, ທູບ-ທຽນ, ຝ້າຍຜູກແຂນ ແລະ ເຄື່ອງມຸງຄຸນຕ່າງໆ ໂດຍຮູບແບບອາດແຕກຕ່າງຕາມໂອກາດ ແລະ ທ້ອງຖິ່ນ.
ພາຂວັນປາກົດໃນຫຼາຍໂອກາດ ທັງງານແຕ່ງງານ, ການຕ້ອນຮັບແຂກ, ການກັບຄືນບ້ານ, ການຂຶ້ນເຮືອນໃໝ່ ຫຼື ການເລີ່ມຕົ້ນສິ່ງສຳຄັນ. ຈຶ່ງເປັນສື່ແທນຂອງ ຄຳອວຍພອນ, ຄວາມຮັກ, ມິດຕະພາບ, ຄວາມສາມັກຄີ ແລະ ກຳລັງໃຈ.
ສິ່ງທີ່ນ່າສົນໃຈຄື ພາຂວັນບໍ່ໄດ້ມີພຽງຮູບແບບດຽວ. ບາງທ້ອງຖິ່ນເນັ້ນຄວາມຮຽບງ່າຍ ແລະ ເນື້ອໃນຂອງພິທີ ຂະນະທີ່ບາງແຫ່ງເນັ້ນຄວາມປານີດ ແລະ ການປະດັບທີ່ວິຈິດງົດງາມ. ແຕ່ສິ່ງທີ່ຮ່ວມກັນຄື ຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພິທີກຳ ແລະ ການສືບຕໍ່ຄຸນຄ່າຈາກຮຸ່ນໜຶ່ງໄປສູ່ອີກຮຸ່ນໜຶ່ງ.
ພາຂວັນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນພຽງພາທີ່ງົດງາມ ແຕ່ເປັນພາບສະທ້ອນຂອງສັດທາ, ຝີມື, ພູມປັນຍາ ແລະ ສາຍສຳພັນຂອງຄົນລາວ. ຮູບແບບອາດປ່ຽນໄປຕາມຍຸກສະໄໝ ແຕ່ຄຸນຄ່າຂອງຮີດຄອງຍັງຄົງຢູ່.
