ເຄີຍສັງເກດບໍ່ວ່າ ເປັນຫຍັງເວລາເຮົາເຂົ້າຮ້ານອາຫານ ຫຼື ເບິ່ງເມນູຕ່າງໆ ເຮົາຈຶ່ງມັກເຫັນອາຫານເປັນສີແດງ, ສີເຫຼືອງ, ຫຼື ສີຂຽວ ແຕ່ເກືອບຈະ ບໍ່ມີເມນູຊີ້ນ ຫຼື ອາຫານຄາວທີ່ເປັນສີຟ້າເລີຍ? ຖ້າເປັນເຄື່ອງດື່ມ ຫຼື ເຂົ້າໜົມກໍພໍວ່າ ແຕ່ຖ້າເປັນສະເຕັກຊີ້ນງົວສີຟ້າ ຫຼິື ໄກ່ທອດສີຟ້າເຮືອງແສງ ເຮົາຄົງຈະຕ້ອງຂໍຜ່ານທັນທີ.
ມື້ນີ້ເຮົາຈະພາໄປເຈາະເລິກຜົນການວິໄຈທາງວິທະຍາສາດ ແລະ ຈິດວິທະຍາ ວ່າເປັນຫຍັງສະໝອງຂອງເຮົາຈຶ່ງສັ່ງການໃຫ້ “ປະຕິເສດ” ອາຫານສີຟ້າ
1. ກົນໄກການເອົາຕົວລອດທີ່ຝັງຢູ່ໃນ DNA
ນັກວິທະຍາສາດດ້ານພຶດຕິກຳ ແລະ ນັກວິວັດທະນາການລະບຸວ່າ ມະນຸດເຮົາຖືກຝັງຊິບຄວາມຢ້ານອາຫານສີຟ້າມາຕັ້ງແຕ່ສະໄໝບູຮານ. ໃນທໍາມະຊາດ, ສີຟ້າ ຫຼື ສີມ່ວງເຂັ້ມ ເປັນສັນຍານເຕືອນຂອງ “ຢາພິດ”, “ຂອງບູດເນົ່າ” ຫຼື “ເຊື້ອລາ”
ເມື່ອບັນພະບຸລຸດຂອງເຮົາອອກໄປຫາອາຫານ ແລ້ວພົບຊີ້ນສັດ ຫຼື ໝາກໄມ້ທີ່ກາຍເປັນສີຟ້າ/ສີມ່ວງ ມັນມັກຈະໝາຍເຖິງອາຫານນັ້ນກາຍສະພາບ ແລະ ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ຊີວິດ. ດັ່ງນັ້ນ, ສະໝອງຂອງເຮົາໃນປັດຈຸບັນຈຶ່ງຍັງຄົງຮັກສາສັນຊາດຕະຍານນີ້ໄວ້: “ເຫັນສີຟ້າໃນອາຫານຄາວ = ອັນຕະລາຍ!”
2. ທິດສະດີ “ຄວາມຄາດຫວັງຂອງລົດຊາດ”
ສະຖາບັນນັກເຕັກໂນໂລຊີອາຫານ ໄດ້ອະທິບາຍວ່າ “ຕາ” ຂອງເຮົາຈະຮັບຮູ້ ແລະ ຕັດສິນລົດຊາດກ່ອນທີ່ “ລິ້ນ” ຈະໄດ້ສໍາຜັດແທ້. ສີແດງ/ສີສົ້ມ: ກະຕຸ້ນຄວາມຢາກອາຫານ, ບົ່ງບອກເຖິງຄວາມສຸກ, ຄວາມເຜັດຮ້ອນ ຫຼື ຄວາມຫວານ.
• ສີຂຽວ: ບົ່ງບອກເຖິງຄວາມສົດໃໝ່ ແລະ ສຸຂະພາບ.
• ສີຟ້າ: ສະໝອງບໍ່ມີ “ຂໍ້ມູນ” ຂອງລົດຊາດອາຫານຄາວທີ່ເປັນສີນີ້. ເມື່ອເຫັນຊີ້ນສີຟ້າ ສະໝອງຈະເກີດຄວາມສັບສົນ ແລະ ຕີຄວາມໝາຍວ່າ “ລົດຊາດຕ້ອງບໍ່ແຊບແນ່ນອນ” ໂດຍອັດຕະໂນມັດ.
3. ການທົດລອງທີ່ມີຊື່ສຽງ: ເມື່ອສີປ່ຽນ ຄວາມຢາກກິນກໍຫາຍໄປ
ມີການທົດລອງທາງຈິດວິທະຍາທີ່ໜ້າສົນໃຈຫຼາຍ ໂດຍໃຫ້ອາສາສະໝັກຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານຄໍ່າ (ສະເຕັກ ແລະ ມັນຝຣັ່ງທອດ) ໃນຫ້ອງທີ່ມີແສງໄຟ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນສີແທ້ຂອງອາຫານ. ທຸກຄົນບອກວ່າອາຫານແຊບຫຼາຍ
ແຕ່ເມື່ອທີມງານ ເປີດໄຟທີ່ມີແສງປົກກະຕິ ເຮັດໃຫ້ເຫັນວ່າສະເຕັກຖືກຍ້ອມເປັນ “ສີຟ້າ” ແລະ ມັນຝຣັ່ງເປັນ “ສີຂຽວ”… ຜົນປາກົດວ່າ: ອາສາສະໝັກຫຼາຍຄົນຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈທັນທີ, ບາງຄົນເຖິງຂັ້ນຍ່າງໄປຮາກໃນຫ້ອງນໍ້າ ນີ້ຄືຫຼັກຖານຢັ້ງຢືນວ່າ ສີສັນມີອິດທິພົນຕໍ່ລະບົບຍ່ອຍອາຫານ ແລະ ຈິດໃຈຂອງເຮົາຢ່າງຮຸນແຮງ.
ສະຫຼຸບແລ້ວ: ອາຫານສີຟ້າຄື “ຢາລົດຄວາມຢາກອາຫານ” ທີ່ດີທີ່ສຸດ
ຄັ້ງໜ້າຖ້າທ່ານເຫັນເມນູຊີ້ນສີຟ້າ ແລ້ວຮູ້ສຶກບໍ່ຢາກກິນ ກໍບໍ່ຕ້ອງແປກໃຈເລີຍ ເພາະນັ້ນຄືສະໝອງຂອງທ່ານກຳລັງເຮັດໜ້າທີ່ປົກປ້ອງທ່ານຢ່າງສຸດຄວາມສາມາດຢູ່ນັ້ນເອງ.
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນອ້າງອີງ
1. Charles Spence (2015).
2. Institute of Food Technologists (IFT
3. Gary J. Blumenthal (1990)
4. Cornell University Food and Brand Lab
